ज्या देहाला सर्वस्व समजल्यामुळे मनुष्य भौतिकता प्रधान या जगात आत्मोन्नतिच्या मार्गावरुन विरत होत चालला आहे, त्याच नरदेहामुळे आपण काय मिळवू शकतो, याबद्दल समर्थ या समासात सांगतात. समर्थांच्या मते, या नरदेहात, परमार्थ लाभावा, यासाठी जो जो प्रयत्न करावा, तो यशस्वी होतो.

More

मनुष्याला अर्थ गवसणे, तो सुद्धा परम अर्थ गवसणे, ब्रहानंदाचा साक्षात्कार होणे. खरं पाहिले, तर स्वत: ला देह आणि संसाराला सत्य मान्य करुन जो प्रयत्न करत असतो, त्या प्रयत्नापलीकड़े सत्याचा साक्षात्कार होत स्वत:च्या वास्तविक स्वरुपाची जाण होणे, हे खरे परमार्थ.

More

जर सभेबद्दल बोलायचे, तर सर्वात आधी मनाच्या अहंकाराला सोडावे लागते, कि आम्हाला काही तरी नवीन शिकायचे, जाणून घ्यायचे आहे. म्हणूनच हा श्रवणाचा प्रपंच. आणि असले उत्तम श्रोते मिळाले, कि सभेत स्वये जगदीश उभा, असे समर्थ म्हणतात.

More

आजच्या भागात आपण जाणून घेणार आहोत कि एक कवि ह्र्दय व्यक्ति असणे अर्थात आपल्यावर ईश्वरकृपेचा केवढ़ा मोठा वरद हस्त आहे.

More

समर्थ श्रोत्यांना माय बाप म्हणतात आणि त्यांच्याकडून ही अपेक्षा करतात कि ज्या प्रमाणे आपले मूल कुठे चुकले, तर आई वडिल त्याला सांभाळून घेतात, त्याच प्रमाणे माझे सुद्धा करावे.

More

आपले अज्ञान, ज्ञान, विज्ञान या सर्वांच्या पलीकड़े जात, विविध संभ्रमित अवस्थांना पार करत समर्थ सरळ संतजनांच्या सान्निध्याची गोडी अनुभवण्याकड़े आपल्याला घेऊन जातात.

More

या समासात समर्थ अत्यंत गूढ़ अशा प्रकारात श्री सद्गुरु स्तवन करतात. मायेच्या आवरणापलीकडच्या सद्गुरुच्या स्वरुपाबद्दल बोलण्यासाठी आधी जी माया अवरोध असते, तीच त्यांचे स्मरण करताच मागे सरते.

More

दासबोधाचा हा पहिल्या दशकातील तिसरा समास, देवी सरस्वतीच्या वर्णनासाठी, वेदांची आई, ब्रम्हदेवाची कन्या, नादाचे जन्मस्थान, वाणीची स्वामिनी आणि महामाया, या स्वरुपात तिचे वंदन करतो.

More

माणसाच्या मनात, जी अर्थ समजण्याची पात्रता असते, हे खरे गणपतीचे अधिष्ठान असून आपली जिज्ञासा केव्हा मुमुक्षा, हा त्यांचाच आशीर्वाद आहे. हे दासबोधातील गणेशाचे महात्म्य या भागात दिले आहे.

More

दासबोध, हा जो ग्रंथ आपल्या हाती आला आहे, तो आहे तरी काय, आणि त्याचे वाचन, श्रवण, मनन करून आपल्याला काय प्राप्त होणार आहे? हा थेट प्रश्न या भागात केला आहे.

More